همه می‌خواهند رخت چرک‌های خود را در تشت «پایتخت» بشویند!

در گفت‌وگو با باشگاه خبرنگاران جوان مطرح شد؛

شهرام خرازی‌ها عضو انجمن منتقدان سینمای ایران، در گفت‌وگو با خبرنگار حوزه رادیو تلویزیون گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان، درباره مسائل پیش آمده برای سریال «پایتخت ۶» ضمن اشاره به موفقیت‌های پردوام این مجموعه تلویزیونی گفت: می‌گویند کسی به قطار مستقر در ایستگاه سنگ نمی‌زند؛ سنگ انداز‌ها سنگ‌های خود را برای قطار در حال حرکت ذخیره می‌کنند. قطار پایتخت سر باز ایستادن ندارد؛ حتی اگر سنگسارش کنند.

همه می‌خواهند رخت‌های چرک خود را در تشت پایتخت بشویند؟!

این کارشناس ارشد مدیریت رسانه اظهار داشت: مجموعه «پایتخت» در طول سال‌ها تولید و پخش به یک اثر ملی همچون نمایش سقراط تبدیل شده است. این سریال یکی از بهترین محمل‌های هنری مناسب برای شناساندن ایران به جهانیان است.

وی گفت: در روزگاری که مردم در خانه‌ها محبوس زندانبان بی رحمی به نام کرونا هستند، «پایتخت» یکی از راه‌های برتر تحمل حبس بود.

خرازی‌ها اظهار کرد: یکی از بن مایه‌های دراماتیک «پایتخت» حسد است که به شکل ظریفی در داستان مجموعه گنجانده شده است، اما جالب است که خود این سریال مورد حسادت بسیاری از افرادی قرار گرفته که تاب تحمل موفقیت‌های بی شمار آن را ندارند.

وی گفت: «پایتخت» آن قدر توانمند و پرکشش است که هر قسمت از آن را می‌توان به عنوان یک فیلم سینمایی مستقل به تماشا نشست و از آن لذت برد؛ در حالی که بقیه سریال‌های کم رمق تلویزیون از چنین کیفیت و امتیازی برخوردار نیستند.

این منتقد سیما و سینما تصریح کرد: مردم با کاراکتر‌های این سریال نه همذات پنداری بلکه زندگی می‌کنند و آن‌ها را عضوی از خانواده خودشان می‌دانند که این ویژگی به واسطه شخصیت پردازی حرفه‌ای کاراکتر‌ها به دست آمده است.

همه می‌خواهند رخت‌های چرک خود را در تشت پایتخت بشویند؟!

وی گفت: ادبیات «پایتخت» آن قدر حساب شده است که به فرهنگ محاورات مردم راه می‌یابد؛ مثلا تکیه کلام بهتاش «من دیگه رد دادم».

خرازی‌ها اضافه کرد: شوخی‌های «پایتخت» جلف و مبتذل نیستند. انتقاد از شرایط روز جامعه و رجال سیاسی بسیار ظریف در ساختار دراماتیک پایتخت تنیده شده است. در پس شوخی‌های مجموعه با آقایان روحانی، لاریجانی و مطهری و نمایندگان مجلس هیچ توهین و تخریبی وجود نداشته است.

وی خاطر نشان کرد: به صراحت نمی‌توان گفت که فقط کارگردانی یا فقط متن، عامل موفقیت پایتخت بوده است؛ تمام عوامل مجموعه در این موفقیت سهیم بوده اند که این نکته حکایت از یک کار تیمی کاملا منسجم دارد.

این کارشناس ارشد مدیریت رسانه در ارتباط با بازی هنرپیشگان «پایتخت» گفت: محسن تنابنده، ریما رامین فر و احمد مهرانفر سه هنرپیشه اصلی پایتخت هستند که خوشبختانه در طول سال‌های گذشته حضور موفق و پایایی در این مجموعه داشته اند و نقش را مال خود کرده اند.

عضو انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران گفت: بازیگران نقش‌های فرعی هم بسیار دقیق و درست انتخاب شده اند. نسرین نصرتی در نقش فهیمه خیلی سریع جا افتاد و با لهجه مناسب کاملاً باورپذیر شد. آتیه جاوید در نقش جمیله هم بازی بی نقصی دارد. بهرام افشاری نقش بسیار سختی را عهده دار شده که البته به خوبی از پس آن برآمده است.

این منتقد تلویزیون تأکید کرد: این واکنش که عده‌ای خرده می‌گیرند چرا شمار قابل توجهی از کاراکتر‌های سریال دودوزه باز، دغل کار و دروغگو هستند و چرا در یک خانواده ایرانی همه می‌خواهند سر همدیگر را کلاه بگذارند؟ خیلی سطحی و عجولانه و از جنس همان سنگ پراندن به قطار در حال حرکت است. این جور واکنش نشان دادن از شبه منتقد‌ها و منتقدنما‌ها برمی آید و با اصول نقد فیلم (و در این جا نقد سریال) مغایر است.

همه می‌خواهند رخت‌های چرک خود را در تشت پایتخت بشویند؟!

وی گفت: متأسفانه عده‌ای که اصلا جایگاه اجتماعی و شغل شان ربطی به نقد سریال ندارد و همچنین گروهی که خودشان را به عنوان منتقد معرفی می‌کنند، نه به قصد بررسی پایتخت بلکه در اصل برای مطرح کردن خودشان و آویزان شدن به شهرت دیرپای این مجموعه با طرح موضوعات پیش پا افتاده و اخلاق نمایی مفرط آب را گل آلود کرده و همگام با شبکه‌های فارسی زبان معاند، موفقیت رسانه ملی در تولید سریال‌های مردم پسند و خوش تکنیک را ناچیز جلوه می‌دهند. پایتخت شش تبدیل به تشت آبی شده که همه می‌خواهند رخت‌های چرک خود را در آن بشویند.

این کارشناس ارشد مدیریت رسانه در پایان متذکر شد: دوران این جور بهانه جویی‌ها به سر آمده است. لازم نیست این قدر افراطی بر طبل اخلاق گرایی بکوبیم. مردم نیاز به قیّم برای آموزش همذات پنداری یا عدم همذات پنداری با کاراکتر‌های “پایتخت” ندارند. سیاستمدار‌ها بهتر است به سیاست بپردازند و حوزه هنر را به اهلش بسپارند و منتقدنما‌ها هم بهتر است بهانه دیگری برای شناساندن خود و اسم درکردن بیابند.

انتهای پیام/